زمانی شعری را در جوانی خود زیاد می شنیدم نمی دانم شاعرش کیست هر که هست دمش گرم و سرش خوش باد که 30 سال پیش اوضاع میهن را در چنگال ملایان دژخیم خوب به تصویر کشیده است و افسوس که هنوز همان است که هست :

"وطن امروز اسیر دوسه تن بی وطن است
انهدام وطن از نکبت این چند تن است

آن یکی لاشخور و آن دگری جغد سیاه
آن یکی گور خر و آن دگری گور کن است

آن شده پیش نماز چمن دانشگاه
واقعا قصه او قصه خر در چمن است

واعظ شرع به حیوان عجیبی ماند
که سرش گاو و تنش خوک و دمش کرگدن است

تا وطن هست به دست دو سه تن تعزیه خوان
همه جا تعزیه قتل حسین و حسن است

سرزمین گل و بلبل به چه روز افتاده
بلبل آن زغن است و چمن آن لجن است"

با امید به آزادی میهن
پریش پاهکین

***

وای حسين کشته شد